မေရြးမီ ( ေရြးေကာက္ပြဲႀကီး)

သိပၸံေမာင္ဝ၏ ၁၂၉၄-ခုႏွစ္ ဝတၳဳတုိ

တရံေရာအခါ ဘိလပ္ ေရႊၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီး၌ ျမန္မာျပည္ မ်ာက္ႏွာစုံညီ အစည္းအေဝးႀကီးကုိ က်င္းပေလ သည္။ တုိင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ဟု အေခၚခံၾကေသာ သူတုိ႔ကုိဖိတ္၏။ သြာလုိက္ၾကသည္မွာ တေပ်ာ္တပါး၊ အားက် စရာၾကီး ျဖစ္ေလသည္။ အစုိးရေငြႏွင့္ အဂၤလန္ျပည္သုိ႔ သြားရသည္ကုိ မည္သူ သေဘာမက်ဘဲ   ေနအံ့နည္း။  

ထုိမ်က္ႏွာစုံညီ အစည္းအေဝးပြဲ၌ တုိင္းေရး ျပည္ေရးအေၾကာင္းမ်ားကုိ   ေဆြေႏြးၾကေလ သည္။ ျမန္မာ ပည္ကုိ အိႏၵိယျပည္မွ ခြဲထြက္ရန္၊ အႏၵိယႏွင့္တြဲထားရန္ကုိလည္း တုိင္ပင္ၾကေလသည္ ေနာက္ဆုံး၌ အဂၤလိပ္နန္းရင္းဝန္ အမတ္ႀကီးက ခြဲေရး၊တြဲေရးဆုိသည္မွာ    ေခါင္းေဆာင္တုိ႔အရာမဟုတ္ ၊ တုိင္းသူ    ျပည္သားတုိ႔၏ အရာသာျဖစ္သည္ဟူ၍ ထုတ္ျပန္    ေက်ညာ ခ်က္ကုိျပဳ၏။

ေခါင္းေဆာင္ အေပါင္းတုိလည္း ျမန္မာျပည္သုိ႔ ခပ္သုတ္သုတ္ ျပန္၍  ၾကြလာၾကကုန္၏၊  သူတုိ႔တေတြ   ျပန္မာျပည္သုိ႔ ေရာက္သည္ေန႔မွ အစျပဳ၍ ခြဲေရး၊တြဲေရးအေၾကာင္းမပါလွ်င္ မၿပီးေတာ့ၿပီ။ ၿငီးေလာက္ေ အာင္ပင္ ေရးသားၾကေလသည္။ ခြဲေရး တရားေဟာဆရာေတြလည္း မနည္းၿပီ၊ တြဲေရး တရားေဟာ ဆရာေတြလည္း  အနႏၱ ၊ ၾကံၾက ၊စည္ၾက ၊ ပလီၾကကုန္၏။

၂၁ဦးေခါင္းေဆာင္ ဦးဘေဘးႏွင့္ ဦးေစာတုိ႕က ခြဲေရးတရားကုိ ေဟာလုိက္ၾကသည္မွာ ၿမဳိ႔တကာ ရြာတကာႏွံ႕ေလေတာ့သည္။ ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္ဦးေက်ာ္ျမင့္တုိ႕က တစင္ေထာင္ၿပီးလွ်င္ တြဲေရး တရားကုိ ေဟာၾကျပန္၏။

 တုိတြဲေရးဖက္မွာပင္ ႏွစ္သင္းကြဲျပညားၿပီ္းလွ်င္ ဦးခ်စ္လႈိင္ႏွင့္ ဦးေပၚထြန္းတုိ႔ က တစင္ေထာင္ၾကျပန္ေလ သည္။  ခြဲေရးဘက္မွလည္း ဆရာေဂ်-ေအတုိ႕က တသင္းေထာင္ျပန္၏ ၊ သုိ႔ႏွင့္ တြဲေရးကႏွစ္သင္း ၊ ခြဲေရးကႏွစ္သင္း အသင္းႀကီး ေလးသင္းေပၚ၍လာေလသသည္။ 

 ေတာင္တြင္းႀကီးမွာလုိမ်ား ေပေလးပင္ ရွင္ေလးပါးပင္ေပါက္သလား မေျပာတတ္၊   စုံစမ္းရန္သင့္၏။

ကံ၊ ဒြါရ ကြဲၾကသည္ႏွင့္တူ၏၊ ငွက္တြင္း၊ သုဓမၼာ ကဲြၾကသည္ႏွင့္ လည္းတူေလသည္။ ခြဲေရး၊တြဲေရး အေၾကာင္း ေဟာလုိက္   ေျပာလုိက္ၾက သည္မွာ တေသာေသာႏွင့္ေနေတာ့၏၊ ထုိခြဲေရး တြဲေရး တရားပြဲ စကားပြဲတုိ႔မွာ ေရွးဦးစြာ ၿမဳိ႔မ်ား ေခတ္စား၏။
  ေနာက္ေတာ့ ေတာရြာသုိ႔ေရာက္ေလသည္။ တလ ႏွစ္လအတြင္း တႏုိင္ငံလုံး ႏွံ႕၍သြားေလေတာ့သည္။ အခြဲသမားကလည္း အခြဲေကာင္းေၾကာင္း အတြဲသမားကလည္း အတြဲေကာင္းေၾကာင္း ေဟာၾကကုန္၏။ မည္သည္ကုိကုိ ယုံရမည္မသိ။

    ေတာသူ၊ေတာင္သားတုိ႔၏ နားတြင္ ဝါးတားတား ေနေလသည္။  အခြဲသမားတုိ႔၏ စကားကုိ ၾကားလုိက္ရျပန္လွ်င္ အခြဲကပင္ ေကာင္းႏုိးႏုိး၊ အတြဲသမားတုိ႔၏ စကားကုိ ၾကားလုိက္ရျပန္လွ်င္ အတြဲကပင္ ေကာင္းႏုိးႏုိး၊ ထုိသုိေသာ တႏုိးႏုိးႏွင့္ပင္ ရက္ေတြ ၊လေတြ အေတာ္ၾကာေညာင္းလာခဲ့၏။ 

ရပ္ထဲ၊ ရြာထဲတြင္ ခြဲေရး၊ တြဲေရးအေၾကာင္း အျငင္းအခုံ ျဖစ္ၾကသည္မွာ း ဆူညံေနေတာ့သည္။ ကံႏွင့္ ဒြါရ အျငင္းအခုံ ျဖစ္တုန္းက လုိလုိ၊ ကမၻာစစ္ႀကီးအတြင္းက အဂၤလိပ္ႏိုင္မည္ ၊ ဂ်ာမဏီ ႏုိင္မည္ စသည္ျဖင့္ ျငင္းၾကသလုိလုိ၊ ခြဲေရး၊ တြဲေရး အျငင္းပြဲမ်ားတြင္ ရန္ပင္ျဖစ္ၾကေလသည္။ အေဖက တြဲေရး၊ သားက ခြဲေရး၊ အေမက ခြဲေရး ၊ သမီးကတြဲေရး အိမ္တြင္းမွာ အျငင္းမစဲၿပီ။ 

ကံ၊ဒြါရ အျငင္းအခုံသည္ ရဟန္းေတာ္မ်ားမွ စလုိက္ရာ လူဝတ္ေၾကာင္မ်ားသုိ႔ ႏွံ႕၍သြားေလ ၏။ ခြဲေရး ၊ တြဲေရး လူဝတ္ေၾကာင္မ်ားမွ စလုိက္ရာ ရဟန္းေတာ္မ်ားသုိ႔ ေရာက္၍သြားေလသည္။

ဤခြဲေရး၊တြဲေရး စစ္ပြဲမ်ားတြင္ ရဟန္းေတာ္မ်ား ဝင္၍ ႏႊဲလုိက္သည္ႏွင့္ တၿပဳိင္နက္ ထုိအေရးမွာ   ေရွးကထက္ႀကီးက်ယ္၍လာေလသည္။ ေရွးကထက္ပင္ရႈပ္ေထြး၍လာေလသည္။ ေက်ာင္းဒကာႏွင့္ ဘုန္းႀကီး၊ ဘုန္းႀကီးႏွင့္ေက်ာင္းဒကာ ျပင္းစြာ အျငင္းပြားၾကေလသည္။ ေတာင္တလုပ္ရြာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးဂႏၶမာက တြဲေရး ၊ ေက်ာင္းဒကာ ဦးလူလွက ခြဲေရး၊ အသီးသီးႀကဳိက္ၾကကုန္၏။ ဦးလူလွက ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးဂႏၶမာအား ေက်ာင္းေပၚမွနင္းခ်၏။ ဗလီေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသြားထုိင္ ေခ်ဟုဆုိေလသည္။ ဘုန္းႀကီး ဦးဂႏၶမာက ဦးလူလွအား သပိတ္ေမွာက္ေလေတာ့၏။ ေတာင္တလုပ္ရြာ သားမ်ားကား  အေနက်ပ္လွ၏၊။ အခ်ဳိ႕က ဘုန္းႀကီးဖက္ဝင္၏။ အခ်ဳိ႕မွာ ေက်ာင္းဒကာႏွင္တြဲ၏။ 

ခြဲေရးဘုန္းႀကီးမ်ားအား တြဲေရးသမားတုိ႔ကဆြမ္းမေလာင္း၊ တြဲေရး ဘုန္းႀကီးမ်ားအား ခြဲေရးသမား တုိ႔က မလႉ အလြန္စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းသည့္ အေရးႀကီးျဖစ္ေလသည္။ 

လက္သမားဆရာ ဦးလွေအာင္က အိမ္ေဆာက္ယင္း ခြဲေရးတရားကုိ ေဟာေလသည္။ အိမ့္ရွင္   ေဒၚၿငိမ္းမယ္က မႀကဳိက္ေသာေၾကာင့္ တြဲေရးေကာင္းေျပာျပန္၏။ ဦလွေအာင္က ကုလားႏွင့္တြဲလွ်င္   ျမန္မာမိန္းမေတြအားလုံး ကုလား မယားေတြျဖစ္ကုန္မည္ဟု ေဟာ၏။ ျမန္မာ မိန္းမေတြက ကုလားကုိ ယူမွ ကုလား မယာျဖစ္မည္ဟု ေဒၚၿငိမ္းမယ္က ျပန္၍ ေခ်ေလသည္။ 

ေမာ္ေတာ္ဘက္ ေမာင္းသမား ေမာင္မင္းဟန္က ျမန္မာျပည္ကုိ အႏၵိယႏွင့္တြဲထားလွ်င္ ကုလားေတြ အမ်ား ျမန္မာျပည္သုိ႔လာေသာေၾကာင့္ ျမန္မာမ်ား အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ၾကမည္ဟု   ေျပာ၏။   ေမာ္ေတာ္ဘတ္တြင္ စီကာ လုိက္ပါလာသူ ေမာင္သာလူက ျမန္မာျပည္ကုိ အႏၵိယျပည္မွ ခြဲထုတ္လုိက္ လွင္ အဂၤလိပ္ေတြ သေဘၤာႀကီးႏွင့္ လာၾကေသာေၾကာင့္ ျမန္မာေတြ ယခုထက္ဆုိးမည္ဟု   ေျပာၾက ေလသည္။

ေမာင္မင္းဟန္က ဟာ..ဟာ..ဟာ.. ဟုရယ္ကာ ေမာင္ေတာ္ဘတ္ကုိ  ရပ္ၿပီးလွ်င္  ေမာင္သာလူကုိ နင္ခ်၏။   ေမာင္သာလူက မဆင္း၊ လမ္းခုလတ္မွာ မဆင္းႏုိင္ဟုဆုိကာ ထုိင္ ေနေလသည္။ ပုိက္ဆံလည္း ေပးၿပီးၿပီ။ အျခားသူမ်ားက ေတာင္းပန္ၾကကုန္၏။ ဦးပ႑ိတႏွင့္ ဦးဘုိေမာင္တုိ႔သည္ ဧရာဝတီ သေဘၤာေပၚတြင္  ခြဲေရး၊ တြဲေရး ျငင္ၾကကုန္ရာ ခုိက္ရန္ျဖစ္ပြားၾက ကုန္၏။ ေထာင္းမည္ ၊ ႀကိတ္မည္လုပ္ၾကကုန္၏။ ဦးပ႑ိတက သင္းပုိင္ကုိမ၏ ၊ ကုိဘုိေမာင္က ခါးေတာင္းႀကဳိက္ေလသည္။ ဦးပ႑ိတ၏ လက္ထဲတြင္ ဘိလပ္ရည္ ပုလင္းမ်ားကုိ ျမင္ရေလသည္။  တသေဘၤလုံးဆူးဆူညံညံ။

ယူနီဘာစတီ ျမသန္းၾကည္တုိ႔၏ အၿငိမ့္ပြဲတြင္ ဓာတ္စံႏွင့္ ဦးေဗဒါတုိ႔ႀကီးတုိ႔ ခြဲေရး၊တြဲေရးျငင္းၾက၏။  ခြဲေရး ၊ တြဲေရး အေၾကာင္း ျပက္လုံးထုိးၾက၏။ တရုံးရုံးႏွင္ေနေလသည္၊ တဟားဟားႏွင့္ ေနေလသည္။ 

ေမာင္သာဟန္၏ ဇာတ္ပြဲတြင္ တြဲေရးအေၾကာင္း ပ်က္လုံးထုိးမိေသာေၾကာင့္ အုတ္ပုိင္း သုံးပုိင္းက်၍ ပြဲပ်က္သြားေလသည္။  ငါးစိမ္းသည္ မသာအိသည္ ဟင္းရြက္သည္ မစာဥအား ပါးနားရုိက္သည္ကုိ ျမင္ရ၍ တရြာလုံးက ဝုိင္ဖ်ဥ္ၾကေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ပါးနားရုိက္ပါသနည္းဟု သူႀကီးမင္းက ေမးေသာအခါ ခြဲေရး၊တြဲေရး ျငင္းၾကရာက ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾက၏။ မသာအိ ဒဏ္ေငြ သုံးက်ပ္ အတပ္ခံရ၏။

ကာကာေလးဆုိင္တြင္ လူပ်ဳိေခါင္း ေမာင္ပန္ေအာင္တုိ႔ လူစုတြဲေရး စကားေတြ ေျပာၿပီလွ်င္ လက္ဖက္ရည္ အေၾကြး ဝယ္ေသာက္ၾကေလသည္။  ခမ်ာ ကာကာေလးမွာ အေၾကြးက်လြန္း၍ ဆုိင္ကုိ ပိတ္ထားရ မေလာက္ျဖစ္၏။

 တေန႔ ေရႊမ်က္မွန္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးသည္ ကာကာေလးဆုိင္တြင္ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း တြဲေရး တရားကို ေဟာေနေလသည္။

က်ဳံတနိရြာသုိ႕ တြဲေရး တရားေဟာ ဆရာမ်ား ေရာက္လာၾက၏။ သူတို႔၏ တရားပြဲသုိ႕ သြာၾကသူေတြမွာ မနည္းလွေပ။ ျပန္လာၾကေသာအခါ ရြာသားအခ်ဳိ႕က ခြဲလုိက္လွ်င္ ခ်ဥ္ေပါင္တပင္လွ်င္ အခြန္တပဲ   ေကာက္မွာကုိ စုိးသည္ဟု ညဥ္းၾကေလသည္။ ဆယ္အိမ္ေခါင္း ေမာင္သာလွက “းဒါျဖင့္ ဘယ္သူ ခ်ဥ္ေပါင္ စုိက္မွာတုံး” ဟုဆုိ၏။  သူႀကီးမင္းကာ အခြဲသမားလုိလုိ အတြဲသမားလုိလုိ အေနက်ပ္လွ၏။ 

 

မၾကာမီက အတြဲသမားေတြ သရက္ပင္ရြာသုိ႕ တရားေဟာရန္ လာၾကရာ ခဲႏွင့္ အေပါက္ခံၾကရသည္ ဟုၾကားရ၏။ ေမာင္သာဇံတုိ႔လူသုိက္ကုိ ေငြတစ္ဆယ္ေပးလုိက္မွ ေအးသြားေလေတာ့၏။    ေမာင္သာဇံတုိ႔လူစု တြဲေရးဖက္ ပါေတာ့မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ၾကေလသည္။ 

လယ္သမား ေမာင္ေအာင္ၿဖဳိးတုိ႔လူစု ခ်စ္တီတုိက္တြင္ ေငြသြားေခ်းရာ တြဲေရးဖက္ မဲထည့္မွ    ေခ်းမည္ဟု ေျပာေသာေၾကာင္ ရန္ျဖစ္ၾကၿပီး ျပန္လာၾက၏။ ေမာင္နီတာ တေယာက္သာ တြဲေရးဖက္ မဲေပးမည္ဟု ဝန္ခံေသာေၾကာင့္ ေငြ ၁၀၀ိ ရခဲ့ေလသည္။

တေန႕က လွဲက်ဳိးရြာတြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးဝီဇယက မိမိ၏ တပည့္မ်ားအား တြဲေရးဖက္ မဲထည့္ရန္ သစၥေရတုိက္၏။  ဘုန္းႀကီးးကုိ ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ ေသာက္ခဲ့ေလၿပီ၊ တရြာလုံးဆူေနၿပီ။

ထုိခြဲေရး တြဲေရးေပၚလုိက္သည္မွာ ျမန္မာျပည္တြင္ အေတာ္ပင္ ရႈပ္ေပြ သြားေလသည္။ ရန္သူ မျဖစ္သင့္ဘဲ ျဖစ္ၾက၏။ စကားမမ်ားသင့္ပဲမ်ားၾက၏။ အျငင္းမပြားသင့္ပဲပြားၾက၏။ အမႈ မေရာက္သင့္ပဲ ေရာက္ၾက၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤသုိ႔ျပဳၾကသည္မသိ။ ေအးေအးေဆးေဆး ခြဲလိုိက္လွ်င္ မည္မွ် ေကာင္းမည္နည္း။ 

နယ္ပုိင္ ေမာင္လူေအးကာ မိမိနယ္အတြင္း မည္သည့္ အရပ္တြင္ ခုိက္ရန္ ျဖစ္ပြားမည္နည္း မည့္သည့္ ေနရာတြင္ အၾကီးအက်ယ္ အဓိကရုဏ္ ျဖစ္မည္နည္း ဟူ၍သာလလွ်င္ နားစြင့္ကာ နားေထာင္ေနၾကရေလသည္။ မိမိကား  အစိုိးရအမႈထမ္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အာေစးမိလ်က္ေနေတာ့၏။

 ခြဲေရးဖက္ မပါရ တြဲေရးဖက္လည္း မပါရ ခြဲေရးကုိလည္း အားမေပးႏုိင္၊ တြဲေရးကုိလည္း အားမေပးႏုိင္။ သုိ႔ေသာ္ စိတ္ထဲ၌မူကား ခြဲေရးဖက္ကို စိတ္သန္သည္ မွန္၏။ စိတ္ထဲ၌ ခြဲေရးတြဲေရးဖက္ပါသည္ကုိကား အစိုးရမင္းက ပိတ္ပင္ျခင္းမျပဳ။ အစုိးမင္၏ အျပစ္လြတ္ရုံ စိတ္ထဲတြင္သာ ခြဲေရးဖက္ ပါ၍ေနေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ ႏႈတ္ကမူကား မွား၍မွ် မထြက္မိ၊ တြဲေရးသမားတုိ႔   ေဟာသမွ်ကုိ နားေထာင္၏။  ခြဲေရးသမားတုိ႔ ေဟာသမွ်ကိုလည္း နားေထာင္ေလသည္။

ထုိခြဲေရး၊တြဲေရးတြင္ ဝင္စြက္ျခင္း မျပဳၾကေသာ္လည္း ယင္းအေရးတုိ႔ႏွင့္ ပတ္သတ္၍   ေဆာင္ရြက္သည္မွာလည္း အားလွသည္ မရွိၿပီ။ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ မက်င္းပမီ   ေလးငါးရက္ကပင္    ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပရာ ေနရာမ်ားကုိ စီမံရ၏။ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ႀကီးၾကပ္မည့္သူမ်ားကုိ ေနရာခ်ရ၏။ 

အဂၤလိပ္ သကၠရာဇ္ ၁၉၃၂ ခု၊ နုိဝဘၤာလ ၇ ရက္ေန႔ ၁၂ နာရီ အခ်ိန္တြင္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ႀကီးၾကပ္မည့္သူမ်ား ၿမဳိ႕ပုိင္ရုံးတြင္ စုေဝးၾကရသည္။ ၿမဳိ႕ပုိင္းမင္း ဦးဘုိးလႈိင္ကား ေမာင္လူေအးထက္ပင္ အလုပ္မ်ား ေသး၏။ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ လုိက္နာရန္ စည္းကမ္းမ်ားးကုိ ရွင္းလင္း၍ျပရရွာေလသည္။

ရာဘတ္ႀကီး ဦးဘေသာ္လည္း  ဦးဘလိႈင္ ရွင္းလင္း၍ ျပေနသည္ကုိ မေက်နပ္ ၊ အထပ္ထပ္ ရွင္းလင္ပါ ဟု က်ယ္ေလာင္စြာေျပာ၏။ ပုိက္ကပူရသည့္အထဲတြင္ သူ႔အသံကလည္း နားကြဲလုမတတ္ က်ယ္ေလသည္။ မည္သူသည္ အူအား မေၾကာင္ဘဲ ေနအ့ံနည္း။ ဟုိေမး သည္ေမးႏွင့္သာ ေနရေလသည္။

ယစ္မ်ဳိးအရာရွိ ဦးဘေမာင္ကား  ဦးဘလႈိင္ ရွင္းလင္း၍ ျပေနသည္ကုိ နားမေထာင္နုိင္၊ မိမိအတြက္ ယူရန္ရွိေသာ မဲစကၠဴမ်ားကုိ သာလွ်င္ က်က်နန ေရတြက္၍ ေန၏။ မဲျပား သုံးျပားလုိေနသး သည္ဟု   ဆုိေလသည္။ ၿမဳိ႕ပိုင္ ဦးဘလႈိင္ မွာလည္း ရွင္းလင္း၍ ေကာင္းတုန္းပင္။

ပညာအုပ္  ဦးတင္းေမာင္ကား မဲစကၠဴမ်ားကုိလည္း မေရတြက္ ၿမဳိ႔ပုိင္မင္း ရွင္းလင္း၍   ျပသည္ကုိလည္း   နားမေထာင္ ၊ ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ အပ္ငုိက္၍ ေနေလသည္။ 

နယ္ပုိင္ ရုံးစာေရး ေမာင္ဖ်န္းစိန္ႏွင့္ ေမာင္ဘကြန္းတုိ႔ကား ေမာင္လူေအး၏  အနားတြင္ မဲစကၠဴမ်ားကုိ ေရတြက္၍ ေနၾကေလသည္။ 

ဘီလစ္ ေမာင္ဘဆန္းႏွင့္ ေျမစာရင္း အင္စပိတ္ေတာ္ ဦးဘုိးရီတုိ႔မွာ ဦးဘလႈိင္ ဖတ္ျပ၊ ရွင္းျပေနေသာ စည္းကမ္းမ်ားကုိ နားမလည္ႏုိင္ၾကသျဖင့္ ေခါင္းကုပ္၍ ေနၾကကုန္၏။

ဒုတိယ ၿမဳိ႔ပုိင္ ဦးလူခင္ကာ မိမိ၏ စာေရးမ်ားႏွင့္ အတူမဲစကၠဴမ်ားကုိ ေရတြက္ေနေလသည္။

စည္းကမ္ခ်က္းမ်ားကုိ ရွင္းလင္း၍ ၿပီးလွ်င္ မဲပုံးမ်ားကုိ ဦဘလႈိင္က ထုတ္၍ ေပးေလသည္။ တေယာက္လွွ်င္ ေျခာက္လုံးက် ျဖစ္၏။ ကရင္အတြက္ သုံးလုံး၊ ျမန္မာအတြက္ သုံုုးလုံးျဖစ္ေလသည္။

မဲပုံးမ်ားကုိ ရေသာအခါ အရာရွိ တသုိက္မွာ တညည္းညည္း တညဴညဴႏွင့္ ၿမဳိ႕ပုိင္မင္း၏ ရုံးမွ ထြက္ခြါ သြားၾကေလသတည္း။

---